Na een ziekelijk weekje zijn we zondag toch even op pad gegaan.
’s Ochtends hebben we met Dennis Paramaribo wat beter leren kennen. We zijn met hem verschillende wijken gaan bekijken. Eerst reden we over de bekendste Surinaamse brug: de Wijdenboschbrug.
Als we over de brug waren, waren we in een Hindoestaanse wijk. De Hindoestanen hebben vlagjes op hun erf staan, dit heeft te maken met hun geloof.

Na een half uurtje rijden kwamen we aan de splitsing van de Surinamerivier en de Commewijnerivier. Daar waren er enkele Chinezen aan het vissen. Opeens had er een man beet. Zo een grote vis, echt zotjes.
Nadat we dit bezocht hadden wandelden we nog wat verder op de dijk. Daar vertelde Dennis ons wat over de oorlog met de Fransen en de Duitsers. In de Surinamerivier zie je een stuk van een boot liggen. Deze is gezonken tijdens de Tweede Wereldoorlog. Je ziet de boot echt nog goed liggen.

Na dit te bezoeken reden we wat verder naar Mariemburg. Daar is een oude suikerrietfabriek gevestigd. Nu verhandelen ze geen suiker meer in Suriname.Vroeger was dit een belangrijk inkomen voor hen maar nu handelen ze hier niet meer in. Nu staat die fabriek open voor toeristen. Dit gaan we eens op een later tijdstip bezoeken.

Na Mariemburg reden we terug door het centrum van Paramaribo naar blauwgrond. Op blauwgrond wonen heel wat Javanen. Zoals jullie merken wonen de volkeren hier echt bij elkaar. Ook al komen die volkeren onderling heel goed overéén. Op blauwgrond zijn we even gestopt aan de Surinamerivier maar omdat het begon te regenen zijn we daar niet gebleven.

Daarna zijn we terug richting Hoogestraat gereden om nog een beetje te werken voor school.

Lang leve Danta Bai… NOT!

Zondagnacht viel het eerste slachtoffer in ons huisje. Sara werd ziek. De hele nacht braken, buikloop, braken, buikloop… Zo ging het een hele dag door.
’s Middags viel het tweede slachtoffer: Kim.’s Avonds voelde Joke zich ook geroepen om ziek te worden.
Omdat 3 slachtoffers nu wel wat te veel van het goede was belden we onze lieve huisbaas: Dennis. Die stond vliegensvlug aan onze deur.
Hij bracht ons naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis maar daar zat te veel volk. Daarom reed hij verder naar het Academisch Ziekenhuis.
Daar werden we 1 voor 1 onderzocht door een Filipijnse dokter. Hij is nog maar 3 jaar in Suriname. Jammer genoeg kon hij nog niet zo goed Nederlands maar oké.
We hadden volgens de dokter griep. Het rare aan de zaak is dat we alle drie andere medicatie kregen.
Onze huisbaas wilde voor de zekerheid ook ons bloed laten prikken. Gelukkig was er niks aan de hand.

Na twee uren een half in het ziekenhuis te vertoeven kwamen we moe thuis en kropen we onmiddellijk in ons bedje.

Dinsdag ging Marieke naar school want zij deed niet mee aan het ziek zijn. Om twaalf uur stopte er een auto voor ons huisje. Wie stapte eruit? Marieke. Ze was flauwgevallen in haar klas. Met als gevolg een heel grote buil op haar hoofd.
Joke en ik zijn dan samen met haar en Dennis terug naar de dokter gegaan. Zij moest bloed laten prikken en haar even laten onderzoeken. Gelukkig was dit een betere dokter dan de onze.
’s Avonds namen wij contact op met de andere Belgische meisjes die mee waren naar Danta Bai. Zij waren ook allemaal ziek. Hun dokter had gezegd dat het een voedselvergiftiging was.

Woensdag: Marieke moest ’s ochtends opnieuw naar de dokter. Voor de zekerheid liet Dennis ons ook nog eens controleren. Die dokter bevestigde ons vermoeden: een voedselvergiftiging. Nu vielen alle puzzelstukjes inéén.

Vandaag gaat het met iedereen al een stuk beter. Gelukkig maar!

`t Is carnaval, `t is carnaval

Op vrijdag 16 febr. vierden ze op mijn school carnaval. Toen ik op school aankwam waren er al heel wat kindjes op school aanwezig. Ze waren echt grappig verkleed. Er was een mooie bij, prinsessen, supermans… Leuk om te zien.
Na de vlag heisen en bidden vertrok de carnavalsstoet. We wandelden langs de palmentuin en zo terug richting school. In de straat voor de school stond ons een cameraploeg op te wachten. Die filmde er maar op los. Deze ‘reportage’ zou ’s avonds in het nieuws te zien zijn. Allé eerst op de radio en nu ook al op tv, we zijn goed bezig J.

Toen we op school aankwamen, kon het heuse eetfestijn beginnen. De kls hadden vooraf een aantal dingen kunnen bestellen bv. Bruine bonen, popcorn, een ijsje… Wat zij daar allemaal eten, je kan het u niet voorstellen.
Om elf uur sloot de school al maar een aantal kinderen werden maar omstreeks twaalf uur afgehaald. Toch jammer voor die kinderen. Wij hebben ons dan maar even gezellig zetten kletsen. We hebben gepraat over onze leerkrachtuitstap op 3 maart, over Danta Bai waar ik dit weekend naar toe ga… Het was leuk.

Ik dacht dat carnaval hier anders zou gevierd worden maar dat is dus niet echt waar. De kls dragen dezelfde pakjes als de kls in België. Ook het feest houdt niet zoveel in.
Het was wel tof om ook dit eens mee te maken.

Maandag mogen Joke en ik lessen gaan volgen op het CPI. Het zijn lessen in handvaardigheid, tekenen, textiel en muziek. Ik ben eens benieuwd.

Ik moet nog veel zonnen.

Danta Bai

Even ontspannen mag toch?

Even baden, .... Toch liever met onze bikini.

Op vrijdag 16 februari 2007 vertrokken op weekend naar Danta Bai. Veel verwachtingen hadden we nog niet want we hadden niet veel informatie gekregen. De enige dat er moest zijn was ZON.

Voor we aankwamen was er eerst een lange busrit van 5 uren en een boottochtje van 30 minuten. Bij beiden beleefden we al een avontuur.

Bus: 5 uren rijden op een hobbelige stoffige weg. Alle ramen dicht en 28 ° meer uitleg is hier niet voor nodig.

Boot: Het was al donker toen we de boot moesten nemen. Voor velen was het de eerste keer dus sowieso een avontuur. We stapten zonder licht in wiebelend bootje tot overmaat van ramp botsten we nog op een steen. De stuurmannen sprongen uit de boot en probeerden ons weg te duwen. Je kan er wel in komen dat we helemaal niet op ons gemakje zaten? Er zaten immers piranha’s in het water!!

Rond 22.15 konden we onze bagage in onze hut plaatsen en rijst met kip gaan eten.
Heb bleef niet bij eten. De dames van Danta Bai plaatsen nog een pasje op de dansvloer. Wel gezellig maar heel lichamelijk.

Zaterdag stonden er verschillende dingen op ons programma. We zouden na het ontbijt van half 9 direct vertrekken met de boot naar een dorpje.
We zouden niet in Suriname zijn moest dat een beetje later zijn.
Om kwart na 11 konden we eindelijk vertrekken naar het dorp. Tijdens de boottocht hadden we een prachtig uitzicht. We maakten een wandeling in het dorp en mochten nog even zwemmen in het meer bij de stroomversnellingen. Na die verfrissende duik van 10 minuten moesten we alweer verder.

Pas om half 4 kregen we ons middagmaal: rijst met vis.
Daarna vertrokken behoorlijk snel naar de stroomversnellingen uit de buurt.
Daar konden we springen van 3 meter hoge rotsen. We vonden het fantastisch.
Er was ook een natuurlijke glijbaan. Cool! Dachten we. Ons achterste denkt er nog steeds anders over. Het was precies of je van schuurpapier gleed met je bikinibroekje aan.
Helemaal niet tof!

Nog wat blijven kletsen in de natuurlijke jacuzzi en we moesten al weer terug naar ons dorp.
We hadden nog steeds niet genoeg van al dat water dus gingen we ons wassen in het meer.
’s Avonds was er rijstsoep met kip weer op Surinaamse tijd. Na het eten was er een culturele avond gepland. Er waren wel 4 boten vanuit andere dorpen gekomen om mee te feesten. Een echte cultuurschok voor ons. Al dat lichamelijk contact zijn wij helemaal niet gewoon. Dus trokken wij om 23.00 uur al naar onze hut.

Zondagmorgen nog even genieten van het prachtige oord en de mis bijwonen. Rond half 4 vertrok onze boot al terug. Alleen was er een klein probleem. We konden niet allemaal in de boot. Plaats tekort voor 8 personen. Surinaamse organisatie. ;)
Onze bus moest in gang getrokken worden door de andere bus. Dat belooft.
Tijdens de busrit werd er veel gezongen en gelachen. Het maakte de lange busrit veel aangenamer.
We hebben er echt van genoten. Eens een weekendje ontspannen hadden we echt wel nodig en Danta Bai was er een ideale plek voor.

Eerste week stag bij juf Daans 4 jarige kleuters

Mijn tweede week actieve stage zit erop. Ik stond bij een andere groep.
Een groep van 18 vierjarige kinderen. Bij deze groep sta ik veel liever. De kinderen zijn veel rustiger in vergelijking met de andere klas. Ze maken ook veel kabaal maar ik kan ook hier heus wel mijn mannetje staan.
Deze kinderen genieten ook veel meer van liedjes die ik tussendoor zing.
Om echt bij het thema te blijven lukt me niet altijd. Vooral omdat ik opnieuw thema wonen/gebouwen heb. Ik keek al uit naar mijn volgende thema maar het was niet veel beter. Thema planten. Ik ken nog geen 1 Surinaamse plant. Dat wordt dus interessant voor mij en voor de kinderen. Doordat de thema’s over typische kenmerken over Suriname moet gaan heb ik heel veel opzoekwerk te doen en verlies ik veel tijd.
Maar ik doe het wel graag want ondertussen leer ik ook wee bij.

De kleuters hebben het hier wel moeilijk om vrij te spelen of om te fantaseren. Dit zijn ze niet gewoon en dat kan je duidelijk merken. Ze staan dan gewoon te kijken naar mij en weten niet goed wat ze moeten doen. Ik moet dan echt héél enthousiast meedoen om ze mee te krijgen. Gelukkig durven ze hun grenzen overschrijden en doen ze dan even gek mee als ik.

Deze week had ik ook een verjaardagsfeest in de klas. Het is inderdaad niet normaal hoe zoiets hier gevierd wordt. Chevello had een reuze taart mee voor 12 kleuters (er waren er 6 niet op school). Het bleef niet bij taart, er was ook nog patat (frietjes met nuggets), soft en zakken snoep voor iedereen.

De ouders sparen hier soms een volledig jaar om te kunnen vieren wanneer er iemand jarig is. Ik vind het jammer (klein beetje dom ook) om zoveel geld uit te geven want de kinderen krijgen het nooit op. Ze moesten meer dan de helft weer mee nemen naar huis. Echt zonde.

Ik had wel nog nooit een kind zo trots weten te zijn omdat het zijn verjaardag was. Prachtig om te zien. Hij had nieuwe kleren aan, had zijn haren laten knippen, kreeg bloemen van de kinderen uit de klas, kreeg zoenen van alle juffen, mocht

taart en snoep uitdelen en werd gezegend door een gebed. Echt feest!!!

Snoep, patat, soft en taart